از باغ جا نمازم 
آهسته پر کشیدم
رفتم به سوی باغی
یک باغ سبز و خرم
دیدم که گل در آن باغ
روییده دسته دسته
دیدم کنار گل ها
یک شاپرک نشسته
آن شاپرک مرا دید
پر زد به سویم آمد
او با خودش گل آورد
گل را به چادرم زد
گفتم: به شاپرک جان
این گل چه خوب و ناز است
او شادمان شد و گفت:
این گل، گل نماز است
شاعر: محمد عزیزی (نسیم)
برای دریافت فایل سرود کلیک کنید.
ناگهان چيزي خورد
روي دست حسنك
دل ليوانهايش
ناگهان خورد ترك
¤
حسنك ديد آن چيز
توپ سوباسا بود
گفت سوبا: «ديدي
شوت من زيبا بود؟»
¤
حسنك با غصه
ظرفها را برداشت
شست آنها را بعد
برد يك گوشه گذاشت
¤
آمد او در خانه
ديد يك چيز غريب
ديد كمبا دارد
چند تا بال عجيب
¤
با فشار دكمه
بالهايش واشد
بعد كمبا چرخيد
يك هواپيما شد
¤
دكمه اي ديگر زد
رفت سوي بالا
خانه يكباره نشست
روي دوش كمبا
¤
حسنك جيغي زد:
«صبر كن! ديوانه
زودتر برگردان
تو مرا، با خانه!»
¤
گفت سوبا: «اي واي
شده ام من دلگير
چون كه با اين اوضاع
مي شود بازي دير!»
¤
در هوا كمبا داشت
مثل اسبي مي تاخت
حسنك چشمش را
سوي پايين انداخت
¤
ياد آغل افتاد
باز غمگينتر شد
شبنم اشك آمد
گونه هايش تر شد
¤
توي آغل بودند
قهوه اي، پشمالو
حسنك با خود گفت:
«سگ زيبايم كو؟»
¤
فكر او را كمبا
خواند توي رادار
گفت: «حالا برگرد
همه شان را بردار!»
¤
با فشار دكمه
نردباني افتاد
حسنك پايين رفت
لحظه اي شد آزاد
¤
رفت توي آغل
شادمان شد، خنديد
گاو و بره، سگ را
همه را آنجا ديد
¤
ناگهان ديد آغل
مي رود هي بالا
رفت بالا چسبيد
زير پاي كمبا
¤
ديد آنجا سوبا
در قفس خوابيده
حسنك با خود گفت:
«طفلكي ترسيده!»
¤
با تكاني، سوبا
زود از جا برخاست
ناگهان زد فرياد:
«قهرماني با ماست!»
¤
گفت كمبا: «ها... ها...
اين منم، كمبايم
شهر من، آتاري!
سوي تو مي آيم!»
¤
التماس حسنك
گريه هاي سوبا
كاري از پيش نبرد
توي قلب كمبا
¤
گفت كمبا: «همه تان
پيش ما مي مانيد
تا هميشه ديگر
پيش من مهمانيد!»
¤
حسنك با گريه
گفت: «كمبا! برگرد
من نمي دانستم
كه تو هستي نامرد!»
¤
در جوابش كمبا
يك نفس مي خنديد
دل دل رادارش
غم سوبا را ديد
¤
گفت: «سوباي عزيز!
تو چرا غمگيني
فكر بازي، گل، توپ
فكر آن يا ايني؟
¤
من تو را بعد از اين
كنترل خواهم كرد
توپهايت را من
زود گل خواهم كرد!»
¤
دم ظهري كمبا
آمد آرام فرود
نام آن جاي عجيب
شهر آتاري بود
¤
لب سوبا تشنه
حسنك هم بي حال
در عوض كمبا بود
بي نهايت خوشحال
¤
خانه اي از آهن
آن طرف پيدا بود
مثل اينكه آنجا
خانه كمبا بود
¤
گفت كمبا: «اينجا
زندگاني جنگ است
توي اين آهنزار
پاي آدم لنگ است
¤
پس حواس خود را
جمع بايد بكنيد
چون شما بعد از اين
تحت فرمان منيد!»
¤
در همين موقع بود
كه صدايي آمد
گفت كمبا: «اي واي!
«سر طلايي آمد»
¤
امتيازش بالا
او رئيس شهر است
ضربه هايش سنگين
با همه او قهر است.»
¤
همگي در رفتند
سر طلايي آمد
ناگهان با يك تير
صد كبوتر را زد
¤
سر طلايي ناگاه
جاي پاها را ديد
از دل رادارش
ماجرا را فهميد
¤
با فشار دكمه
چرخ و بالش وا شد
مثل كمبا او هم
يك هواپيما شد
¤
حسنك با سوبا
هر دو مي ترسيدند
گاو و بره، سگ هم
سخت مي لرزيدند
¤
آن طرفتر كمبا
لاي آهنها بود
آرزو مي كرد او
كاشكي تنها بود
ادامه دارد
شعر از عمو زنجيرباف
گفت: «بع... بع... بع... بع...»
بره پشمالو
«من علف مي خواهم
حسنك، شامم كو؟»
¤
بعد از آن يك باره
ناله سگ برخاست
آن سگ غمگين نيز
شام خود را مي خواست
¤
حسنك در آن شب
گرم بازي شد شاد
گاو و بره، سگ را
حسنك برد از ياد
¤
اين طرف سوباسا
شاد گرم بازي
آن طرف تر كمبا
گرم تيراندازي
¤
ماه زيبا را، او
با تفنگش مي زد
امتياز تيرش
رفت بالا، شد صد!
¤
حسنك غمگين شد
رفت يك گوشه نشست
ماه وقتي جان داد
دلش از غصه شكست
¤
گفت كمبا: «به! به!
شادم و خوشحالم
امتيازم بالاست
من به خود مي بالم!»
¤
حسنك دلخسته
رفت پيش سوبا
تا بگويد با او
درد دلهايش را
¤
گفت: «سوبا! ديدي؟
او دل ما را زد!
زير نور مهتاب
ماه زيبا را زد!»
¤
گفت سوبا: «بله!
من خودم مي بينم
فكر من اينجا نيست
من به فكر تيمم
¤
تيم شاهين فردا
عصر بازي دارد
من نباشم حتماً
تيم ما مي بازد!
¤
پس برو تا من هم
بزنم «روپايي»
تا كه شايد فردا
بزنم گلهايي»
¤
حسنك با اين حرف
باز هم غمگين شد
چشم هاي خيسش
ناگهان سنگين شد
¤
حسنك خوابش برد
ديد خوابي تاريك
خواب راهي را ديد
راه تنگ و باريك
¤
ديد گرگي دارد
مي درد گاوش را
مانده در تنهايي
بره اش در صحرا
¤
سگ پرمهرش هم
شده بود آواره
حسنك هي مي گفت:
«اي سگ بيچاره!»
¤
حسنك زد فرياد:
«آي، گرگ نامرد!
بره جان! آنجا نه
زود اينجا برگرد...»
¤
با اذان قوقولي
غنچه گل وا شد
حسنك شد بيدار
زود از جا پا شد
¤
توي قاب چشمه
حسنك خود را ديد
با وضويش چشمه
شاد- قل قل- خنديد
با نسيمي خوشبو
باز شد سجاده
حسنك ديد دلش
يك سبد گل داده
¤
در دعايش او گفت:
«اي خداوند بزرگ
تو نگهدار مرا
از نگاه بد گرگ!»
¤
او نمازش را خواند
از خدا ياري خواست
ديد مهمان دارد
زود از جا برخاست
¤
يك سماور آورد
تا بخواند قل قل
بعد با ظرفي رفت
شاد سوي آغل
¤
ناگهان آنجا ديد
آغلش غم دارد
از نگاه گاوش
غصه ها مي بارد
¤
بره پشمالو
گوشه اي افتاده
حسنك با خود گفت:
«نكند جان داده!»
¤
سگ او با غصه
چشمهايش را بست
حسنك ديد سگش
لاغر و بي حال است
¤
ياد ديشب افتاد
ياد آن بازي ها
ياد تير كمبا
ياد توپ سوبا
¤
داس خود را برداشت
رفت سوي صحرا
در سر او پيچيد
عطر و بوي صحرا
¤
مي درخشيد از دور
نور داسسش در دشت
او علفها را چيد
سوي آغل برگشت
¤
گاو و بره خوردند
حسنك خندان شد
چشم هايش از شوق
خانه باران شد
¤
حسنك داسش را
روي ديوار آويخت
گاو خود را دوشيد
توي ظرف سگ ريخت
¤
بعد از آن هم او باز
گاو خود را دوشيد
شير بر روي اجاق
قل قلي زد، جوشيد
¤
حسنك از آن ريخت
توي ليوان هايش
بعد با سيني برد
پيش مهمانهايش
¤
ديد مهمانهايش
هر دو تا بيدارند
با تفنگ و با توپ
باز گرم كارند
¤
حسنك سيني را
برد سوي سوبا
گفت سوبا: «اين چيست؟
نه، نياور اينجا!»
¤
حسنك گفت: «چرا؟
اين كه شيرين عالي است!»
گفت سوبا: «در آن
جاي موزي خالي است!»
¤
حسنك با سيني
رفت پيش كمبا
گفت: «توي ليوان
شير داغ است، بيا!»
¤
در جوابش كمبا
گفت: «اين ديگر چيست؟
شام و صبحانه من
چند دانه باطري است!»
ادامه دارد
با نسيمي آرام
دفتر ما شد باز
با گل «بسم الله...»
قصه مان شد آغاز
¤
زير پاي كوهي
ده آبادي بود
دل مردم آنجا
خانه شادي بود
¤
نام آن «نورآباد»
خاك پاكش آباد
غنچه هايش خندان
بلبلانش آزاد
¤
گوشه ي آبادي
خانه اي زيبا بود
در دل آن خانه
«حسنك» تنها بود
¤
پدر و مادر او
رفته بود از دنيا
زلزله با خود برد
شبي آن گلها را
¤
عصر يك روز قشنگ
زير باران بهار
حسنك برمي گشت
شادمان از سر كار
¤
دست ناز باران
روي دوشش مي خورد
خستگي هايش را
از تن او مي برد
¤
حسنك هي مي گفت:
«اي خدا جان! شكرت
مزرعه شد سيراب
صد هزاران شكرت!»
¤
قصه ي باران را
همه مي فهميدند
همه، حتي آهو
پاي آن كوه بلند
¤
حسنك با شادي
ابرها را مي ديد
ناگهان آن بالا
حسنك چيزي ديد
¤
چشم هايش را دوخت
تا ببيند آن چيست
كفتري در باران؟
نه، كبوتر هم نيست
¤
يك سفيدي آرام
در هوا مي چرخيد
آمد، آخر افتاد
حسنك آن را ديد
¤
آن سفيدي آمد
مثل يك پروانه
نرم و آهسته نشست
روي بام خانه
¤
حسنك با سرعت
زير باران پر زد
رفت او در خانه
هر كجا را سر زد
¤
نردباني آورد
رفت بالا تا بام
ناگهان: تق! تق! تق!
بعد از آن: دام! دام! دام
¤
اين صداي در بود
زير باران اين كيست؟
- باز كن در را زود
هيچ كس اينجا نيست؟
¤
حسنك از پله
زود پايين آمد
تا ببيند آخر
چه كسي در را زد
¤
در كه وا شد، ناگاه
نوجواني را ديد
پسري همقدش
پشت در مي لرزيد
¤
حسنك رفت جلو
با سلام و لبخند
دست سرد او را
زد به دستش پيوند
¤
پسرك لب وا كرد:
«من سوباسا هستم
توپ زيبايم
پر زده از دستم
¤
توي بازي ديروز
تا زدم من يك شوت
توپم چرخي زد
تا كه آخر شد سوت
¤
عده اي مي گفتند
پر زد آمد، اينجا
آمدم دنبالش
تو نديدي آن را؟»
¤
حسنك با خود گفت:
«شايد آن چيز عجيب
مال سوبا، باشد
مال اين يار غريب»
¤
حسنك گفت: «بيا»
پسرك داخل شد
حسنك رفت به بام
دست و پايش گل شد
¤
ديد آنجا يك توپ
روبه رويش پيداست
تازه فهميد آن توپ
توپ سوباساست
¤
رفت آن را برداشت
سوي سوبا انداخت
دست سوبا آن را
سوي بالا انداخت
¤
هر دو بازي كردند
شاد زير باران
بعد با هم رفتند
تا اتاق مهمان
¤
ناگهان يك نعره
در دل ده پيچيد
حسنك بيرون رفت
در هوا چيزي ديد
¤
آدمي از آهن
آمد از آن بالا
با صدايي چون رعد
گفت: «ها... ها... ها... ها...»
¤
حسنك گفت به او:
«آي! كوه آهن!
كيستي آخر تو؟
دوستي يا دشمن؟»
¤
آن غريبه خنديد
گفت: «من كمبايم
شهر من آتاري است
از فضا مي آيم
¤
من تفنگي دارم
چند لوله دارد
جيبهايم هر يك
صدگلوله دارد
¤
من شهابي ديدم
پر زد آمد اينجا
فسقلي جان! جوجه!
تو نديدي آن را؟
¤
اين شهاب زيبا
امتيازش بالاست...»
حسنك فوري گفت:
«آن، همين جا با ماست»
¤
شاد شد كمبا، گفت:
«كو؟ بگو خيلي زود
تا كه با يك تيرم
كنم آن را نابود!»
¤
حسنك پاسخ داد:
«آن كه اينجا با ماست
مال يك مهمان است
توپ سوباساست.»
¤
گفت كمبا: «باشد
من ندارم كاري
راستش بي حالم
از غم بي كاري.»
¤
حسنك با خود گفت:
«نكند حق با اوست؟
او كه بي آزار است
مي شوم با او دوست»
¤
رو به او كرد و گفت:
«پيش ما مي ماني؟
تو غريبي اينجا
پس بيا مهماني.»
¤
گفت كمبا: «حتماً
من خودم مي آيم
يوهاها... ها، ها، ها
اين منم، كمبايم!»
¤
توي آغل، گاوي
گفت: «ما... ما... ما... ما...
من گرسنه هستم
حسنك زود بيا!»
ادامه دارد...
مثل گنجشک
می خواستم شعری بگویم
شعری که خیلی ساده باشد
شعری که تصویر دل من
در آب آن افتاده باشد
می خواستم گنجشک ها هم
معنای شعرم را بدانند
تا هر سحر در باغ گل ها
با جیک جیک آن را بخوانند
می خواستم گل های شعرم
با جانمازم دوست باشند
تا در دعا عطر خدا را
بر دست های من بپاشند
من یک سحر بعد از نمازم
تا باغ گل ها پر گشودم
شعر دلم را مثل گنجشک
با جیک جیک آنجا سرودم
محمد عزیزی (نسیم)
دنیای ما زیباست، آری
روز و شب دنیا قشنگ است
اما دل من توی دنیا
هر روز و شب غمگین و تنگ است
هر لحظه می پرسم سوالی
اما سوالم بی جواب است
من مانده ام تنهای تنها
در كوچه های تنگ بن بست
گل ها چرا در آفریقا
حق شكوفایی ندارند؟
یا شاپرك ها در فلسطین
در باغ خود جایی ندارند؟
زخم كبوترها ی بحرین
دستی نوازشگر ندارد
آنجا كه هر سر سایبانی
جز سایه ی خنجر ندارد
شب می رسد با ماه از راه
من می روم در رختخوابم
همراه گل ها تا دم صبح
چشم انتظار آفتابم
محمد عزیزی (نسیم)
محمد عزیزی(نسیم)
ایمیل:
madreseh@kayhannews.ir
شماره تلفن:
021-33110717
روزهای یکشنبه و چهار شنبه
از ساعت 4و نیم به بعد ،آقای عزیزی
صفحه مدرسه
محمد عزيزي (نسيم)
پرواز پرچم
محرم شد ، محرم شد
دل گل ها پر از غم شد
نگاه كوچه ي ما باز
پر از پرواز پرچم شد
¤¤¤
دوباره دسته اي آمد
كه با خود بوي ماتم داشت
صداي نوحه خوان در من
گل اندوه را مي كاشت
¤¤¤
نوشتم : « يا علي اصغر!
سلام اي غنچه ي پرپر...»
قلم لرزيد و شد دفتر
ز ابر ديدگانم ، تر
¤¤¤
سرودم : « يا علي اكبر!
تو بودي مثل پيغمبر ...»
نگاهم پر شد از خنجر
نديدم من تو را ديگر
¤¤¤
سلام اي حضرت قاسم !
گل باغ بني هاشم
شدي در كربلا ، پرپر
به دست دشمن ظالم »
¤¤¤
عموي غنچه ها ، عباس !
تو بودي چشمه ي احساس
ميان دست هايت بود
سبد ها عطر خوب ياس ...
محمد عزيزي (نسيم)
عزیز بابا ! چشماتو غم نگیره بگو بابا دلت کجا اسیره ؟
چرا تو دل نمی کنی از اون ده؟ کیه به تو می گه بابا بمون ده؟
زمستونای سرد و تنها موندی میون دره های ده جا موندی
میاندره چراغ نداشت تو بودی گل و گیاه و باغ نداشت تو بودی
تو موندی و پرنده ها رسیدند مسافرا با خنده ها رسیدند
تویی که آشنای کوه و دشتی به عشق مسجد از خودت گذشتی
هزار حرف کهنه را شنیدی ولی مگر تو پا عقب کشیدی؟
نه ! استوار تر شدی شکفتی به گوش سنگ و خاک ها چه گفتی؟
- میاندره ! تو شاهدی زکارم تو شاهدی که من چه بی قرارم!
میاندره ! نگاه کن به دستم ببین چگونه سنگ را شکستم؟
اگر چه پیرم و شکسته بالم ولی زدست غصه ها ننالم
هزار زخم کهنه دارم ای دوست تمام زخم دل ، نه زخمی از پوست
نشسته خار غصه ها به جانم طبیب دل به جز خدا ندانم
***
عزیز بابا ! چرا دلت گرفته ؟ دلت مگه برای ما گرفته ؟
غصه نخور ، خدا خودش کریمه خدای خوب ما خودش رحیمه
غصه نخور ، دلت بازم شاد می شه میاندره دوباره آباد می شه
همه با هم رفیق می شن با شادی میان با هم به مسجد آبادی
قصه ی پر غصه ی آب حل می شه بیابونا دوباره جنگل می شه
گله ها مون می رن چرا همیشه نی چوپون بازم شنیده می شه
تنورا گرم کار می شن نون داغ ! جانمی جان ! برام بیار توی باغ
ما توی باغ داریم گیلاس می چینیم سبد سبد گلای یاس می چینیم
باز چشمه ها قل قل و راه می ندازند دامنای پر گل و راه می ندازند
دخترای خندون و شاداب ده کوزه هاشون پر شده از آب ده
پاچینای گلدارشون چین داره از روی ماهشون حیا می باره
باز غروبا خرمن یری شلوغه اونجا که نه هرجا بری شلوغه
گله ی گوسفند می رسه ، هوگورها(1) چوپون با لبخند می رسه هوگورها
تو گردو خاک « قارا قوزوم هاردادو؟ بیلمی رم او تپه ده یا داغدادو »
مشد ننه نشسته چشم به راهش نیومده بزغاله ی سیاهش
تو کوچه مردامون کنار دیوار بازم می گن : « حاجو کیم یوخدو کیم وار؟»
همه خندون ، همه مثل برادر « تعریف ایله جانوم دایو نه خبر ؟»
- صابا سو کیمین نوبتی دی حاجو منه وره سو ایچمییبدی راجو
آخشام اولوبدو گنه یل اسیری بیوک بابام چیرپی لری کسیری
میانداران ، آخشام لارو قشنگدی کوچه ، اولری ، داملارو قشنگدی
میانداران سنی من ایستیرم چوخ سنین تکین ایستملی تورپاق یوخ
***
مرا ببخشید کانالم عوض شد راستش را بخواهید حالم عوض شد
یهو دلم پرید و از اینجا رفت از این آپارتمان سوی روستا رفت
بازم دلم می خواد از ده بخونم برم میاندره اونجا بمونم
غصه نخور گلم نسیم غمخوار « بیرگون اولار کندیمیز آباد اولار …»
محمد عزیزی (نسیم)
سروده شد در ماه مبارک رمضان (تابستان 90)
1- هوگورها: اصطلاحی محلی برای جدا کردن گوسفندان تازه رسیده از چرا
و هدایت آنها به سمت آغل خودشان
چاپ شده در مجله ي كيهان بچه ها شماره 2750 سه شنبه 26 مهر 1390
«ابن زياد» امروز
کنترل تلویزیون کو؟ کجاست؟
زیر کمد مانده جا
خواهر من-زهره - رفت
دکمه ی دلخواه خودش را فشرد
- بچه ها!
کارتونِ بعدی ما تازه است
شادی آن خارج از اندازه است!
***
کنترل تلویزیون کو؟ کجاست؟
احمد ما عاشق تور است و توپ
این ور آن ور پرید
- در قفسی توی هال-
گمشده ی دست خودش را که دید
شاد به بالا پرید
دکمه ی دلخواه خودش را فشرد:
-فوتبال!
بازی زیبای سال
باز شکوفا شدن غنچه ها
در دل دروازه ها
***
کنترل تلویزیون کو؟ کجاست؟
مادر من گرم تماشا شده
-چار عدد تخم مرغ
روغن و وانیل و آرد
زعفران اندکی...
***
کنترل تلویزیون کو؟ کجاست؟
باز پدر خسته رسید از سفر
- یک خبر
آن طرف آب ها
صد نفر از مردم روی زمین
کشته و زخمی شدند..
***
کنترل تلویزیون کو؟ کجاست؟
نوبت من شد حیف ولی
دکمه ی دلخواه من
غایب است
گمشده ی ماه من
عاقبت می رسد از راه دور
مثل گلی می گذرد از دل دروازه ها
در سبدش عطر خوش تازه ها...
محمد عزیزی(نسیم)
تقديم به خير مدرسه ساز «حسين پرواس » كه يك مدرسه و يك درمانگاه را ساخت و به شهر فرشته ها سفر كرد.
سلام ای بچه های خوب مسجد