بچه‌هاى مسجد

سه شنبه 6 دی 1390- شماره 20107

اين بار براي نوشتن در اين صفحه ،جان بركف نهاده وارد ميدان شديم
آمده ايم چهار كلمه حرف درست درمون بزنيم.
چند باري اتفاق افتاده بود و ما سكوت و البته بزرگوار و بخشنده بودن را لازم شمرديم ، اما ديديم كه نمي شود
ما با كلي اميد تحول در جامعه در اين جا مي نويسيم اما برخي مواقع كارمان را دير تر چاپ مي كنند وبه جايش مطالب ديگري به چاپ مي رسد و ما كه آينده سازان اين آب و خاكيم بايد چشم انتظار شنبه اي ديگر يا سه شنبه اي تازه تر باشيم.
امروز مورخ دوشنبه 28 آذر ماه رفتيم در سايت كيهان نيوز دات كام وكلي يكه خورديم كه دوباره ديواري كوتاه تر از ما جوانان عزيز يافت نشده و صفحه ما دچار حذف شدگي گرديده. وسايت روزنامه لاغر تر از روزهاي قبل شده.
چند باري دندان بر جگر نهاديم اما اين بار به زبان آمده ديگر تاب و تحمل از كفمان رفته. درست است كه ما خودمان بسيار معروفيم و دائم به ما مي گويند امضا بده و با ما عكس بگير و ما نيز به هيچ كدام اهميت نمي دهيم اما خب ديگر چاپ شدن كارمان حال و هواي ديگري دارد.
با كلي اميد جمعه ها و دوشنبه ها مي رويم در سايت و مي بينيم به جاي صفحه مدرسه مطالب ديگري به چاپ رسيده كه اين بسي مايه عذاب است.
البته جالب اين جاست كه مطالب گران بهاي ما آن قدر مهم هستند كه وقتي دوشنبه و جمعه مي شود ما هرچه تا يك نصفه شب سايت را refresh مي كنيم باز نمي شود وما نيز مانند آن شكلك معروف موهاي سر خود را مي كنيم.
گفتيم كه يك درد دلي كرده باشيم.
وحالا منتظر بازخورد ها هستيم چون به هر حال وقتي ما مطلب مي دهيم به روزنامه و آن را مزين مي نماييم دائم مي آيند و مطالب ما را مي خوانند و تماس مي گيرند جهت مصاحبه و همكاري هاي لازم را كه بايد مبذول بداريم.
و البته ما نيز دائم گوشي خود را خاموش مي كنيم و جواب
خبر نگاران را نمي دهيم.
ولي خب ديگر تماس مي گيرند چون ما معرف حضور شده ايم براي جهان و جهانيان.
بسي اميد داريم كه ديوار كوتاهمان اندكي بلند شود و ديگر در جاي صفحه خود صفحه ديگري را نبينيم.
اگر زنده مانديم با اين همه گوجه فرنگي كه سمتمان پرتاپ شده بر مي گرديم؛ جهت ادامه صحبت ها در همان راستا كه اطلاع داريد.
فعلا تا بيش از اين بوي گوجه نگرفتيم ، برويم.
خداحافظ
البته همين حالا .

زهرا كريمي (باران)