در بسياري از اوقات وقتي معني واژه اي را نمي دانيم به آساني كتاب لغتي را مي گشاييم و معاني آن واژه را درمي يابيم. چرا اين شيوه در همه موارد صادق نباشد؟ چرا نبايد چيزهايي را كه نمي دانيم بپرسيم؟ ندانستن عيب است اما پرسيدن از شأن و مقام آدمي نه تنها نمي كاهد؛ بلكه بر آن مي افزايد.

بسياري از نوجوانان ما از پرسش كردن مي هراسندhttp://azizinasim.persiangig.com/porsesh2323.jpg
 زيـرا گـمان مـي كنـند كـــه ديگــران از آن هـا تـصـور
نـــاخـــوشـــاينــدي پيدا خواهند كرد. مثلا به ناداني
 متهـــم مي شــوند. بنابــراين هيـچ گرايـشـي بـراي
 پـــرسيدن و جــست وجو كردن نـشان نمي دهـند.
 پـدر و مـادر بايـد ايـن خـصيـصه ناپسند را هنگـامـي
 كـه در فرزنـدان خـود ديـدند درصـدد رفـع آن برآيـند.
 با نــوجـوان صـحـبت كـننـد و با آوردن مـثـال هـايـي
روشــن سـازنـد كـه هيـچ كـس دانـشمـند بـه دنيـا
 نـمـــي آيد؛ بلـكـه آموخـتـن و جسـت وجــو كــردن
 اســـت كـــه انــــسان را  بر خصـوصــيـات محــيــط
 زنـــدگاني ما و اشـــياء در آن، واقـــف مي ســازد.
 بايــد نــوجوان را تشـــويق كننــد تـــا از مـــعلمـــان
خـــويـــش آنچـــه را كه نمـي دانــد و يــا از كـتـــاب
 درنـــمي يـــابد سؤال كـــند و حتـــي از همسـالان
خود،  كمك  بگيرد و  در  خـــانه  بــــه  خـــود آنـــان
 مــــراجـــعــــه نــمــايد تـــا  چــيزي از درس هــــاي
مدرســـــه برايش نــادانســــته باقــــي نمــانـــــد و
درنهــــايت اگر همه ايـــــن تدابيــــر چـــــاره ســـــاز
نــــبود برايــــش مـــعـــلـــم ســـرخانه تعيـــين كنـند
تــــــا با حــوصلـه و فـــراغت بيشـــتر و در محيطـــي
 آرام تــــر   بــــر  معــلــومــات  خــــود بيــفـــــزايــــد.

در غير اين صورت هم چنان نادان و كم اطلاع باقي مي ماند و مدارج تحصيلي خود را نمي تواند به خوبي بپيمايد. از تمام اين جملات اين نتيجه را به دست مي آوريم كه چنان كه گفتيم.

(پرسيدن عيب نيست، ندانستن عيب است.)